سمفونی صبر

بعضی ها خوشحالند و خوشحالیشان حتی توی کامنت گذاشتنشان هم مشخص است ...

بعضی ها الکی خوشند و الکی خوشیشان را فقط می شود از چشمهایشان فهمید ...

بعضی ها درد دارند و دردشان را همه جا جار می زنند ...

بعضی ها درد دارند و دردشان را فقط از چشمهایشان می شود فهمید ...

بعضی ها گریه می کنند اما اشکهایشان پلاستیکی است ...

بعضی ها گریه نمی کنند اما از چشمهایشان معلوم است که اشکی به بزرگی یک

سکوت گوشه ی چشمشان به کمین نشسته ...بعضی ها نیتشان خوب است اما بد عمل می کنند ...

بعضی ها نیتشان بد است اما عملشان چاپلوسانه است ...

بعضی ها نیتشان خوب است عملشان هم خوب است ...

بعضی ها شاکرند و گله مند ... بعضی ها شاکرند و بی گله ...

بعضی ها آرزو می کنند... بعضی ها به آرزوهای آرزومندان می رسند ...

بعضی ها دنیا را دوست دارند و به آن می رسند ...بعضی ها دنیا را دوست دارند و به آن نمی رسند ...

بعضی ها دنیا را دوست ندارند و به آن می رسند ...

بعضی ها عاشقاند و صبور ... بعضی ها عاشقند و بی قرار ...بعضی ها عشقشان را جار می زنند

بعضی ها عشقشان را قاب می گیرند می زنند گوشه ی دیوار ...

بعضی ها عشقشان لای باقی پرونده های عشقی شان گم شده ...

بعضی ها فکر میکنند عاشقند ...بعضی ها عاشقند و فکر می کنند ...

بعضی ها وسط راه عاشقی پنجر می شوند ... بعضی ها هم کلا نمی دانند عشق چیست ...

بعضی ها کلافه اند و سردر گم ...

بعضی ها آرامند و متوکل ...

بعضی ها هم آن بالا نشسته اند و همه ی بعضی های دیگر را تماشا

می کنند و لبخند عاقل اندر سفیه می زنند ...

این متن باشه در جواب دوستانی همچون انیس

یک جمله عمیق ازیک مرد به نام«مصطفی چمران»

همیشه آرزو داشتم اگر دوستانم میخواهند از من دفاع کنند

به خاطر حق دفاع کنند

نه بخاطر محبت و دوستی، اگر به هدف من علاقمندند،

به خاطر طرفداری ازحق باشد نه رحم و شفقت

به دوستی دلسوخته و رنجدیده

که احیاناً کسب قلب او ثواب داشته باشد.

.................................................................................................