سمفونی صبر

این روزها دلم زیاد می سوزد... دلم برای همه می سوزد... چه آنها که دلسوزی می خواهند...

چه آنها که دلسوزی نمی خواهند... چه آنها که خوشند... چه آنها که ناخوشند...

دلم می سوزد... می سوزد... می سوزد... برای شهربانو که غروبها ارباب و خانم بس

و خانم بزرگ آزارش می دهند... برای این پیرمردهای بی آرزوی سرچهارراه...

 برای کودکان شاد توی کوچه ها!!!... برای کسی که تنهایی رفته شهر ِ دلخواهش را ببیند...

برای همه ی آنها که درگیر زندگی شده اند... برای همه ی آنها که هستند...

که وجود دارند... برای همه... برای همه دلم می سوزد... دلم بدجور می سوزد...

شماره آتش نشانی چند بود؟... یکی زنگی بزند بلکه آبی بریزند به این آتش دل...

دلم می سوزد... دلم گاهی بدجور می سوزد...

 دیگر تنهاییم را با کسی قسمت نخواهم کرد؛

         یک بار قسمت کردم چندین برابر شد ...!

.....................................................................................................................

عاشق یک پستچی که باشی