سمفونی صبر

                               قرار ما که از يادت نرفته       که با تو آن سوی فردا بیایم؟

                 آخرش اين  - تو -  منو ميکشه ! خدايا مردم از بس مخاطبم تو شد و نه خودم

و نه کس ديگه نفهميد اين دل بی صاب مونده دنبال کدوم تو می گرده !

ميدونيد . مردم همه يه تويی دارن که باهاش راز ميگن و از همه بهش نزديک ترن .

بيشتر هم براش می نويسن . ميگن اونايی که خوب می نويسن و خوب درد دل می کنن

 اغلب کسايی هستن که دستشون از عشق کوتاهه .

وگرنه آدمی که معشوقشو ميبينه مرض نداره بياد تو وبلاگ حرف بزنه که !؟  

خب حالا تکليف اين -  تو  - داره مشخص ميشه . -----------------

 جدی اين جاها فقط بدرد سوته دلان تنها ميخوره و بس .

وقتی از تو می نوسيم واژه هايم پرنده می شوند دفترم  به رقص می آيد

و آهسته آهسته از پلک هايم خورشيد می ريزد!

اگر خودخواهی نبود برايت می نوشتم که خداوند تو را برای دل من آفريده است.

برای لحظه های آسمانی من.... اما چقدر دور؟ ... چقدر فاصله؟  

انگار سهم من و تو از عشق همين انتظاری است که مثل يک سيب

بين ما تقسيم شده است....

حالا يه چيز مهم . يه جور سر .  اونايی که برای تو ها می نويسن معمولا جايی

 می نويسن که بدونن اون يارو توهه مياد ميبينه .

خب پس بذار يه کم بنويسم . آهای تو : چه طوری ؟ حالت خوبه ؟

ميدونی يا نميدونی که چقدر دوستت دارم ؟ نه نمی دونی . ميدونم که نميدونی .

وا ؟ با خودت ميگی اين يارو با کيه ! خب با توام ديگه  . آره بابا با تو . قسم بخورم ؟

خب نميشه به خودت بگم که . مجبورم اينجا بگم . ميدونی . من تو مسلمونا

از همه مسيحی ترم . چون منم و مريم (س) و سکوت .

و از همه يهودی تر . چون منم و موسای بدامان ديگری و سکوت .

و تو نمی دونی چقدر درده و چقدر .... ! بگذريم .

منم و زبان اشارات و کناياتی که شايد روزگاری برای افشا جز قيامت نداشته باشه

و خب اميدوارم اونجا تو ديگر برايم من باشی .

خواستم در بيابانها نامت را فرياد بزنم . نشد . می خواستم

بر تخته دل با فشار تمام نامت را

حک کنم . نشد .  خواستم به کسی بگويم تا اندکی سبک شوم . نشد .

خواستم بخودت بگويم !!

گفتم چی بگم که بفهمه و يه کمی هم قلبش برای من بتپه ؟

اين اومد ( به من چه )

                                                                         همينا !!

امروز روز سختی بود از ۸صبح تا یک ظهر حرف زدم و درس دادم 

و انگار بچه ها را روزه برده بود همه گیج بودن

فقط تونستم ۱۵ دقیقه ببینمشون و این خیلی سخت تر بود ان شا الله افطاری فرداکنارشم

دلم دیگه بدجوری هوای حرم امام رضا را کرده