سمفونی صبر

برای همین اخلاق بهار است که دوستش دارم... همه چیز را جمع می کند توی خودش...

صبوری می کند... تحمل می کند... صبوری می کند... تحمل می کند... کاسه صبرش

که لبریز شد یکباره می خروشد... زمین و زمان را به هم می ریزد...

یک دل سیر زار می زند... به صغیر و کبیر هم رحم نمی کند...

دلش که سبک شد می نشیند چنان به روی همان صغیر و کبیر لبخند می زند

که یادشان می رود داشتند جان می دادند پای خشم بهاریش... دل پاکی دارد،

برای همین اخلاقش است که دوستش دارم!...

..................................................................................................................

......................................................

.............................................................................................