سمفونی صبر

ميترسم کابوس اين سالها هنوز هم ادامه داشته باشد.

سردي خاطرات گذشته بدنم را به لرزه وا ميدارد.

ميدانم باز دارم تلخ مينويسم.اصلا همه نوشته هايم

غمنامه شده.دست خودم نيست.اينها واقعيتهاي روزهاي

زندگي من است.اما هنوز هم اميدهايم به ياس مبدل نشده است.

ميداني خدا هميشه حضور داردوآرامش قلبم از اوست.وتو....که ميشنوي

و هميشه صبوري.وگاه نوشته هايت که آرامم ميکنند.

اگر نسیمی شانه هایت را نوازش کرد؛

بدان هوای دلِ من است که به یادت می وزد ...

گاهی شما آگاه نیستید؛

از میزان تأثیرِ لبخندتان بر کل روز یک نفر؛

آگاهی‌های خود را بالا ببرید ...